हत्या गरिएका मान्छेको संख्या भन्न उनी एकछिन राेकिए...

पिबोर, दक्षिण सुडान । एघार वर्षको कलिलो उमेरमा घरबाट भागेर आदिवासी लडाकू समूहमा भर्ना भएका बाबा साहेबलाई कति मानिस मारियो भन्ने एकिन सम्झना पनि छैन । हत्या गरिएका मान्छेको संख्या भन्न उनलाई एकछिन रोकिनु पर्दछ । 

 

“मैले गोलीले हानेर मारें । हामी सबैले त्यही ग¥यौं” बाबा जोनले भने, “मैले एउटा बन्दुक पाएँ र कसरी चलाउनु पर्दछ भनेर तालिम लिएँ । मलाई सम्झना पनि छैन कति मानिसलाई मैले गोलीले उडाएँ तर मैले निकै मानिस मारेको छु ।” 

 

दक्षिण सुडानी सशस्त्र समूह कोब्रा फ्याक्सनले पिबोर सहरको नजिकै आफ्नो गाउँमा आक्रमण गरेपछि जीवनमरणको दोसाँधमा आफूहरु पुगेको बाबा जोनको भनाइ छ । उनको गाउँ सुडानको राजधानी जुबाबाट करिब ४०० किलोमिटर उत्तरमा पर्दछ । 

 

बाब जोन त्यो आक्रमणबाट बच्न सफल भए, तर अर्कोपटक के होला भन्ने उनमा चिन्ता भयो । त्यही भएर अरुहरुले जस्तै उनी पनि लडाकू समूहमा भर्ना भए । 

 

“गोली चलाउन र लुटपाट गर्न मलाई बाध्य तुल्याइयो,” समूहमा रहेका बखतका अनुभूति उनी यसैगरी सुनाउँछन् । अहिले बाबा जोन १५ वर्ष पुगिसके । उनी युनिसेफद्वारा सञ्चालित एउटा कार्यक्रममार्फत हतियार छाडेर सामान्य जीवन बिताउने तरिका सिक्दैछन् । अझै पनि यस देशमा बालबालिकालाई लडाकू समूहमा भर्ना गर्ने, हतियारधारी समूह बनाउने र अपहरण गर्नेक्रम रोकिएको छैन । 

 

युनिसेफका अनुसार, दक्षिण सुडानको झण्डै पाँच वर्षदेखिको गृहयुद्धमा १८ वर्षभन्दा मुनिका करिब १९,००० बालबालिका सेना, विद्रोही लडाकू समूह वा विभिन्न स्थानीय मिलिसियामा भर्ना भएका छन् । 

सन् २०१५ यता करिब ३,००० बालबालिका मात्र छुटेका छन् । 

 

पीडितका अमिल्दा लुगा लगाएर बाबा जोन घर फर्कदा घरमा पत्नी र पाँच बालबच्चा थिए । पिबोर एउटा खुला, समथर जमिन भएको दुर्गन्धित र जर्जर छ । सबैभन्दा ठूलो घर भनेकै सवारी साधन राख्ने ह्याङ्गरजत्रै छन् । 

 

आज, जारी द्वन्द्व र बसोबासको दुरुह अवस्थाका बाबजूद बाबा जोन आशावादी छन् । खाली खुट्टा हिँड्ने र दुब्लापातला यी जोन बाबा आजभोलि काँचा किसान भएका छन् । उनी बालीनाली लगाउने, हुर्काउने र काट्ने तरिका सिक्दैछन् । 

 

“म अब किसान हुन चाहन्छु ताकि म मेरो परिवार पाल्न सक्नेछु,” उनी भन्छन् । 

 

उनीहरुका लागि मिल्दो शैक्षिक कार्यक्रमको निर्माण र नयाँ सीप सिकाईले यी पूर्व बाल सैनिकलाई मनोवैज्ञानिक राहतमा मद्दत गरेको छ, पिबोरमा परोपकारी कार्यक्रम सञ्चालन गरिआएको भेट्स विदाउट बोर्डर्स ९भीएसएफ० जर्मनीकी मुरागुरी वाचिराले भने । 

 

“हाम्रो सम्पर्कमा अहिले १,५०० बालबालिका आएका छन्,” उनी भन्छिन् । 

 

बाबा जोनमा अरुमा झैं लडाइँ छाडेर सामान्य जीवन बिताउन सकिएला त भन्ने दुःस्वप्न छ । 

छ वर्षअघि दश वर्षकी मार्था पनि आमासँगै कोब्रामा भर्ना भइन् । “हाम्रो झण्डै पूरै गाउँका मानिस त्यसबखत झाडीमा लुक्न गएका थिए,” उनी भन्छिन् । भोक र असुरक्षाबाट भयाक्रान्त मानिसहरु सशस्त्र समूहबाट जोगिन झाडीमा लुक्नुपरेको दृश्य उनको आँखा अगाडि ताजै छ । 

 

केही वर्षसम्म उनले मिलिसिया लडाकूका लागि सामान बोक्ने र खाना पकाउने काम गर्नुपरेको थियो । पछि, आमासँगै घर फर्किदा उनलाई विगतको घरपरिवार, समाज र स्थानीय अवशेष पनि भेट्न मुश्किल भयो । “हाम्रो घर नै थिएन । घरमा आगो लगाइएको थियो । हामीले नयाँ जीवन सुरु गर्नुपर्ने अवस्था भयो,” उनी भन्छिन् । 

 

मार्थाको सपना अहिले सवारी चालक बन्ने छ । उनी अब कहिल्यै मिलिसिया जीवनमा नफर्कने सोचमा पुगेकी छिन् । 

 

तर यो त्यति सहज कहाँ छ र । 

 

दक्षिण सुडानमा जीवन निकै कष्टसाध्य छ, र अहिले अर्को निकै लामो र विध्वंसात्मक गृहयुद्ध जारी छ । धेरै बाल सैनिकका निम्ति मिलिसियामा भर्ना हुनु पनि बाँच्ने एउटा बुद्धिमानी तरिका हो । “यहाँ अहिले पनि सुरक्षा छैन र हामीसँग खानेकुराको पनि चरम अभाव छ,” बाबा जोन भन्छन् । 

 

“मैले गाउँ फर्किएका धेरै मानिसलाई भेटेकी छु,” मार्था भन्छिन् । “उनीहरु भोकभोकै छन्, जीवनको आशा मारेर भौंतारिइरहेका छन् ।” 

 

अहिले १८ वर्ष पुगेका थोमस धेरै वर्षदेखि सशस्त्र समूहमा भर्ना हुँदै फर्किदै गरिरहेका छन् । “मैले सबै कुरा देखेको छु: लडाइँ, हत्या, लुटपाट,” उनी भन्छन् । 

 

थोमसको सपना नै स्थानीय सरकारी कर्मचारी हुने रहेको छ । उनी बाल अधिकारको पक्षमा पैरवी गर्न चाहन्छन्, तर जीवनमा एउटा कुरा सिकेकाले उनीमा कुनै कुरा पनि निश्चित छैन । 

 

“म मिलिसियामा भर्ना हुन फेरि त जान्नँ,” उनको भनाइ छ । “तर सुडानमा के हुन्छ तपाइँलाई कहिल्यै थाहा हुन्न । 

 

हामीमाथि फेरि आक्रमण हुन सक्दछ र त्यसपछि ज्यादै कम मात्र विकल्प बाँकी रहन्छः हामीले कि त भाग्नु पर्दछ, लुक्नु पर्दछ वा प्रतिरोधका लागि लड्नु पर्दछ ।” अनुवादः सोमनाथ लामिछाने 


थप समाचार

जो १ पैसा लगानी नउठ्दा पनि फिल्म बनाउन छोड्दैनन्

  • 1 hour ago
जो १ पैसा लगानी नउठ्दा पनि फिल्म बनाउन छोड्दैनन्

'मैले फिल्मको लागि लगानी गर्नुअघि नै बुझेको हुन्छु यो पैसा उठ्दैन भनेर, त्यसैले यसलाई स्वीकार्न मलाई गार्हो हुंदैन ', प्रेम भन्छन्, 'मेलै देखेको छु अरुले बेलामौकामा होलिडे जाने, विभिन्न मनोरञ्जनका ला

यो हो विश्वकै धनी र खतरनाक आतंकवादी संगठन

  • 1 hour ago
यो हो विश्वकै धनी र खतरनाक आतंकवादी संगठन

अन्तराष्ट्रिय आतंकवादी संगठनहरुले आर्थिक चलखेल कतिमा गर्छन् होला । सबैलाई उत्सुकताको विषय हुनसक्छ । कुनै पनि संगठन पैसाविना चल्दैन । चाहे त्यो घर निर्माण होस् या कुनै पनि सामाग्री किन्न नै किन नहोस् ।

वेद पुराण : के पुर्नजन्म हुन्छ त ?

  • 1 hour ago
वेद पुराण : के पुर्नजन्म हुन्छ त ?

एजेन्सी । पुर्नजन्म अथवा पुर्वजन्मको कुरा याद आएका घटनाहरू समय समयमा आइरहन्छन् । विज्ञानले यस्तो कूरालाई पुर्ण रूपमा स्वीकार गर्दैन तर वेद पुराणमा मानिसको आत्माको यात्रा निरन्तर चलिरहने कुरा स्पष्ट रू



प्रेम र यौन

के हो राम्रो सेक्स ?

के हो राम्रो सेक्स ?

पुरुषहरु बढी सेक्सको बारेमा धेरै कुरा गर्छन् तर, महिलाहरु भने भित्रभित्रै धेरै सेक्सको चाहना धेरै राख्छन् । राम्रो सेक्स धेरै मानिसहरुका लागि अपरिहार्य कुरा हो । भोक लाग्दा खाना खाए जस्तै शरिरले मागेको बेलामा सेक्स गर्नु पनि साधारण कुरा हो । आजकाल धेरैजसो महिलाको आफ्नो पुरुषले शारिरिक सन्तुष्टि प्रदान गर्न नसकेको कुराहरु धेरै सुन्न पाइन्छ ।

जीवनशैली/स्वास्थ्य

ग्यास्ट्रिक तथा अल्सरसाथै यी समस्याहरूको अचुक औषधी डल्ले खुर्सानी

ग्यास्ट्रिक तथा अल्सरसाथै यी समस्याहरूको अचुक औषधी डल्ले खुर्सानी

एजेन्सी । खानाका परिकारलाई स्वादिष्ट बनाउन खुसार्नीको प्रयोग गर्छौं । त्यसमा नि डल्ले अर्थात अकबरे खुसार्नीलाई विशेष मानिन्छ । डल्ले खुर्सानीको नियमित प्रयोगले ग्यास्टिक तथा अल्सर जस्ता रोगको औषधी समेत हुन्छ ।

विचित्र विश्व

यो हो विश्वकै धनी र खतरनाक आतंकवादी संगठन

यो हो विश्वकै धनी र खतरनाक आतंकवादी संगठन

अन्तराष्ट्रिय आतंकवादी संगठनहरुले आर्थिक चलखेल कतिमा गर्छन् होला । सबैलाई उत्सुकताको विषय हुनसक्छ । कुनै पनि संगठन पैसाविना चल्दैन । चाहे त्यो घर निर्माण होस् या कुनै पनि सामाग्री किन्न नै किन नहोस् । अझ डरलाग्दा घटना घटाउन झन् धेरै खर्च हुन्छ । आतंवादी संगठनमा पनि भारी रकम खर्च हुने गर्छ ।